SERGÜZEŞT-İ İNSAN

Çöktü üzerime koyu karanlık
Cehennemi yaşadım bir anlık
Bedenim toprakta paslı sandık
Yavaş yavaş gömülüyorum…

Tahta kafesim hışımla gıcırdamakta
Beyaz urbam usulca sıyrılmakta
Ruhuma ılık ılık nefes dokunmakta
Bir el uzanıyor, diriliyorum…

Engin deniz misali kordan sahra
Yok bir serin gölgelik istersen ara
Suni genişlik mahkum etti dara
Yangınlarla paklanıyorum…