ATEŞİN MIZRAP TUTAN ELLERİ

Uyandım, kabirden tekrar dirilir gibi uyandım.
Sessiz gece, çepeçevre sarmış beni,
Arkam, sağım, solum karanlık sobe.
Hayır, öyle değil, ruhum onun elinde.

Önümde ışıktan yol, uzakta çok uzakta.
Cebren götürülüyorum, gitmek istemesem de.
Bir adım, bir adım ve bir adım daha…
Huzmeleri doluyor gözbebeklerime, anlıyorum.
Arkam, sağım, solum karanlık sobe.
Hayır, öyle değil ruhum onun elinde.

Alevler yükseliyor birkaç adım ötede,
Avuçları ısınıyor karanlığın, terler gibi ağlıyorum
Bir adım ve bir adım daha, karanlık ardımda artık.
İşte üstündeyim serilmiş kırmızı halının.
Tabanlarımdan karıncalar ilerlerken beynime
Sızıyı mırıldanıyor ruhum,
Sinir tellerine, alevden mızrap vurdukça,
Gözyaşlarımla tutmak istiyorum,
Ateşin mızrap tutan ellerini, ama nafile!
Başaramıyor hiç biri, buharlaşmadan düşmeyi.