Vurdu umut kıyımıza bir bir
Müteselsil kahır dalgaları
Hüznün o muhkem elinden
Zaten kaçımız kurtardı ki yakasını
Bırakıp omzumuza yükünü
Geçip gidiyor ömrümüzden günler
Sıradanlık rüzgârı ile solgun
Heyecansızlıktan yorgun ruhlar
Bilmem ne zaman sönmüş feriyle,
İç karanlığımızı aydınlatmıyor gözler
Kelepçelenmiş elleri iradenin
Şevkin prangalanmış ayakları
Bu mük’ap acizlik içinde,
Beden, nefsin oyuncağı…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder