Sığınıp asırlık
bir çınar gölgesine
Tarabya
yorgunluğunu boşaltıyorum
Sönük ciğerlerimden
nefes nefes
Ellerinden tutuyor
ruhumun rüzgar
Köprüler kuruyor
boş bakışlarım
Serin Emirgan’dan,
yeşil Kanlıca’ya
Kim bilir
belki seni arıyordur
Boğaz’ın
aynasından yansıyıp
Arz-ı endam
eden renk cümbüşü ortasında
Aslında baksan
sen de görürsün hala
Üsküdar
kalabalığında ayak izlerimi
Oradan Harem’e
uzanır giderim
Haremimdeki
hayalinle beraber
Oturup
Kadıköy sahilinde söyleşirim
Çayın tütsülenen
dumanı eşliğinde
Söndürürüz
güneşi Sarayburnu’nda
Ve ay gözlerinden
doğar geceye.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder